Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Waves and Currents’ Category

Κλείνω θεματικές ενότητες αυτές τις μέρες (να είναι ηλικιακά υποκινούμενη άραγε αυτή η ανακύκλωση;).

Σε συνέχεια των δύο πολύ βασικών βιβλιοθηκών που αναφέρονται σε προηγούμενο άρθρο, θα παραθέσω αυτή τη σελιδούλα με πολύ όμορφο αρχείο, την οποία ένας φίλος μου θύμησε πρόσφατα, στέλνοντας αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την Πρωτομαγιά.

Γιατί όπως πολύ αυθόρμητα είπε μια παράλληλα σκεπτόμενη φωνή: “Ας κάνουμε όλοι ασκήσεις μνήμης και κοινής λογικής προτού ψηφίσουμε” .

Και θα συμπληρώσω: Στον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη [sic] και της διεκδίκησης ενάντια στην μαλθακότητα και την αδιαφορία.

Όσο για τις εκλογές, απολαύστε υπεύθυνα.

Read Full Post »

Κοιτάζω την προηγούμενη ανάρτηση και διαπιστώνω πως από τον περασμένο Νοέμβρη των καυτών τηλεοπτικών ειδήσεων, της ανόδου της υπάρχουσας κυβέρνησης, της καταστρατήγησης των πολιτικών ελευθεριών μας και πάνω από όλα, της απόλυτης διακωμώδησης των δικαιωμάτων μας, λίγα έχουν αλλάξει.

Ως εκ τούτου, σιωπούσα.

Μεσολάβησαν σκάνδαλα οικονομικών καταχρήσεων που ως εκ θαύματος ανασύρονται στο φως προεκλογικά, αυτοκτονίες πολιτών με περισσότερο ή λιγότερο πολιτική χροιά, τα νέα μέτρα που αναμένουμε, πάντα στωικά, να μας φορεθούν από Ιούνιο, η κατάργηση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, όπως αυτά είχαν κατοχυρωθεί από δεκαετίες πάλης, άλλη μια αναδιάρθρωση/αποσάθρωση στην παιδεία, τα εγκαίνια κτηρίων μαζικής κράτησης μεταναστών με στόχο την αδιάκριτη απέλασή τους, η κατ’ οίκον παράδοση/ενοικίαση ένστολων για την προστασία του πολίτη, ο επικός προεκλογικός αγώνας της Χρυσής Αυγής, και πλατιά χαμόγελα εν όψη εκλογών.

Και εμείς θα συνεχίσουμε να ψηφίζουμε ότι ψηφίζαμε, γιατί εμπιστευόμαστε μόνο όσα γνωρίζουμε. Παθολογία.

Προχθές ονειρεύτηκα πως τα αποτελέσματα της Κυριακής με διέψευσαν. Ένα τεράστιο αγωνιστικό μέτωπο προχωρούσε στους δρόμους, καταστρέφοντας τα τελευταία απομεινάρια των συντηρητικών θεσμών μας. Όπλα ιδεών, ανάκατα με ατσάλι, ήταν στα χέρια ανθρώπων γεμάτων δύναμη και χαμόγελα, που δεν φοβούνταν να ζυγίσουν τις δυνατότητες, να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους, να βγουν έξω, να πολεμήσουν για τις αξίες τους και εάν ηττηθούν, να επαναπροσδιορίσουν τις δυνατότητές τους, προασπίζοντάς τες με ακόμα ισχυρότερα μέσα και ιδέες. Αυτούς τους ανθρώπους ονειρεύτηκα και όχι τα τρομαγμένα, αμήχανα πλασματάκια, που κουβαλούν χρόνια αμνησία αντί συνείδησης, και τα οποία αντικρίζω καθημερινά.

Βλέπω και μια μερίδα ανθρώπων που επιστρατεύουν άφοβα την φαντασία τους και κλίνουν προς εναλλακτικές εκλογικές λύσεις. Υγεία.

Εννοείται πως εν μέσω μιας συνολικά στρεβλής κοινωνικοπολιτικής δομής, με τρύπιο εκλογικό σύστημα, το να ψηφίζει κανείς είναι σχεδόν κοροϊδία. Όμως για όσους φτάσουν μέχρι τις κάλπες, ας το κάνουν με πλήρη συνείδηση της συνέπειας που έχει εκείνο το χαρτί που βάζουν στη σχισμούλα της κάλπης. Όχι άλλο κονφορμισμό. Όχι άλλη πολιτική ηδονοβλεψία σε αυτό το φιλμ κοινωνικού σαδισμού.

Read Full Post »

[In absolute silence, the night can be summarized by its breeze. Loneliness unfolds, crawling up my spine, wrapping itself carefully around my skin. Existence grows extremely fragile during the midnight hours. Once out of the city pace, our own rhythm calms down. It slowly reaches a state of impulsive being, unreachable of thoughts, untouchable of emotions. Peace establishes its empire within a satisfied soul.]

Soundtracks for moments, for perceptions, for images. Blues has evolved hand in hand with the definition of loneliness. Regions add their own flavor in it. This one is definitely a spicy one.


A bombing of rapid sounds alternates with colorful threads of thoughts. All woven in a Music Womb.

Elementary statement: Music knows no borders. Brij Bhushan Kabra thought about it decades before me. Luckily. And so, a music genre was born, by the person who could hear similarities between blues slide guitar and Hindustani Ragas, rather than differences.

Dipping his finger slightly deeper to this genre of musical inspirations, Vishna Mohan Bhatt poured US South bluegrass, Balkan traditional music and Hindi Ragas into his pot, producing an “Oh, it sounds so familiar!” sound. Lower your eyebrows and enjoy..Short documentary included.

 


Read Full Post »

Keyboard: Type – Backspace -retype – Continous Backspace

[Typing furiously]

CTRL+A => DEL.

No words are necessary. Few lines for some thoughts:

Ainoshu’s permanent complaint is our isolation from nature. We are in too much hurry during our little lives to throw a glimpse/wander a bit/grab a sound of our natural surrounding.

Instructions to daily life: Run to catch your train, run to start your work, run to finish it, run back to your cosy cage. Then go to bed again and wake up even busier, slightly wiser, but still without being able to name “this beautifully- decorated- with- white- flowers- dipped- in- perfume tree” that has been standing patiently for ages at your house entrance.

Concrete children are royal members of the Global Family, always too proud to share their time with the rest of the creatures.

Miyan Tansen.

Six centuries ago, he wondered around enchanting nature by vocally reproducing its sounds. His music was carefully carried through daughters, grandsons, neighbours and performers to our contemporary ears. A sample of Miyan Hi Malhar (a calling to Monsoon water) can be found in Satyajit Ray’s “Jalsaghar”, a 1958 film, which is carefully hiding a priceless musical documentary behind it.

And since India loves improvisation in every form, so does with music. Another version of Miyan Ki Malhar can be heard by Bhimsen Josi and his unique improvisational skills.


Read Full Post »

New : Different from the former or the old

Wave : A sudden great rise, involving large number of individuals

Now, if we use the french terminology for this “Nouvelle Vague”, we immediately refer to the French New Wave cinema that flourished back in the 50s and 60s.

While France managed to escape from its high-budget-convential-filming golden cage, Hindi films seemed to be controlled both by conservative social rules and by Bollywood. Now, without allowing to yourselves to think much on this: If you close your eyes and you think about India, do you see a nation performing their daily dance in perfect synchronization, praising purity and love? The image does not really come into your mind, right? I can accept that there may be some rather unusual exceptions to this (if you meet one, please film it for me) but in general, our social behavior normally indicates that a whole city singing happily in the streets while going to work is not an everyday occasion.

India’s means of achieving its step towards New Wave was realism. It all started during the 50s with Satyajit Ray‘s films. For the first time, realism had a leading role in filmmaking. I am still in the process of exploring the creations of this Parallel Cinema (official terminology for Hindi New Wave).

For the time being and if you have many nights willing to be sacrificed in the temple of your screen, I strongly suggest The Apu Trilogy, one of the most famous low budget movies in cinema’s history, actually funded by the State of Bengal. With his excellent photography and direction, Ray proves that you don’t need much to do much, applying a kind of Jugaad approach.

Read Full Post »