Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Αυτό που βλέπουμε από τα πράγματα είναι τα πράγματα.

Γιατί θα βλέπαμε ένα πράγμα αν υπήρχε άλλα;

Γιατί πάει να πει “βλέπω” κι “ακούω” θα ήταν πλάνη

αν βλέπω κι ακούω σημαίνουν βλέπω κι ακούω;

 

Το ουσιώδες είναι να ξέρεις να βλέπεις,

να ξέρεις να βλέπεις δίχως να σκέφτεσαι, (more…)

Read Full Post »

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και πάτησα το πόδι μου πάνω σε κάτι μαλακό που υποχώρησε από το βάρος του σώματός μου αργά και σχεδόν άυλα. Άνοιξε, έπεσα, προσγειώθηκα δίχως ήχο. Γύρω μου υπήρχαν χρώματα έντονα, σχεδόν ενοχλητικά στο μάτι, αλλά πάνω μου υπήρχαν μόνο τονικότητες του γκρι, και ξεθωριασμένες αποχρώσεις, κατάλοιπα παλαιών λαμπερών χρωμάτων. Έμοιαζα με ανιαρή ουσία μεταξύ εξάρσεων.

Περπάτησα. Τα ρούχα μου άλλαζαν συχνά, πολύ συχνά, σχεδόν με κάθε βήμα μου. Ίσως αν είχα έναν καθρέπτη μπροστά μου να μπορούσα να αντιληφθώ και την αλλαγή στη μορφή μου.

Περπάτησα σε ένα δρόμο. Σπίτια εκατέρωθεν, ο κάθε άνθρωπος είχε δικό του ρυθμό, άλλοι είχαν παγώσει σε μια σταθερή αγωνία, άλλοι έτρεχαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Το μυαλό μου, αλλά όχι εγώ, σκέφτηκε πως μάλλον έχουμε πόλεμο. «Επιτέλους», ομολόγησα στα σπλάχνα μου. Ζεσταινόμουν. Είχα χάσει την αίσθηση της ακοής. Μπορούσα μόνο να αντιληφθώ σε όλη την περίμετρο γύρω μου πως συνέβαιναν πράγματα που έκαναν θορύβους, μπορούσα να τους καταλάβω, ίσως να τους μαντέψω όπου η εικόνα σκοτείνιαζε, αλλά δεν τους άκουγα.

Άρχισα να συναντώ γνωστούς μου. Ήθελα απεγνωσμένα να φτάσω στη σπηλιά. Ήξερα πως μόνο εκεί θα υπήρχε ησυχία, πως μόνο μακριά από αυτή την παράνοια θα σώπαινα και θα άκουγα την σιωπή που με περιβάλλει. Οι γνωστοί μου μιλούσαν. Άκουγα μέσα από τον υπόκωφο χτύπο των μηλιγγιών μου. Είχα τρέξει κι εγώ μάλλον. Μιλούσαν για πολιτική, για τέχνη και για παιδεία και ήξερα πως έλεγαν ψέματα, από τα πρόσωπά τους  που έλιωναν σταδιακά και στάλαζαν στην ζεστή από το χιόνι άσφαλτο, σε χοντρές, πολύχρωμες σταγόνες, σαν μπουκέτα από κεριά σε τζάκι. Κάποιοι λυσσομανούσαν, ούρλιαζαν «μην πας εκεί!» και τα πρόσωπά τους έχαναν την μορφή τους, διαλύονταν σε ογκώσεις στον αέρα, έβρισκαν χώρο ανάμεσα στα κυβικά, ορατά μόριά του και καρφιτσώνονταν εκεί. Η ανθρώπινη αποσύνθεση άφηνε σάρκινους λεκέδες στο διάβα της.

Το διασκέδαζα λίγο. Ήξερα πως έπρεπε κάπου να πάω. Είχα χάσει τον προσανατολισμό μου και η σπηλιά δεν υπήρχε πια, ούτε καν στην σκέψη μου. Στο μεταξύ οι ήλιοι είχαν γίνει πολλοί και η ζέστη που έφερνε το χιόνι που έπεφτε, αφόρητη. Ο κόσμος βρισκόταν σε μια σύγκρουση, ολική, σταθερή και μη αναστρέψιμη.

Σε συνάντησα. Ήταν μια προγραμματισμένη συνάντηση. Το ανάστημα σου ίσιο, λίγο τρομαγμένο, αλλά έδειχνε να γνωρίζει καλύτερα. Μου εξήγησες με κλαγγές αντί για λέξεις τι συμβαίνει. Έγνεψα συναινετικά. Αρχίσαμε να παλινδρομούμε ανάμεσα στις κολώνες ενός κτηρίου, από πάνω λάμψεις και κρότοι άνθιζαν. Μας κυνηγούσαν για ώρα πολλή ανάμεσα στις κολώνες. Πάνω κάτω ασταμάτητα. Τους τσακίζαμε με μόνα μας όπλα τον δείχτη και τον αντίχειρα σε ορθή γωνία. Ήρθε παύση, άγγιξα χείλη, αντάλλαξα βλέμμα. Πριν έρθει η επόμενη φυγή προς τα εμπρός, εξαφανίστηκες.

Ή μάλλον εγώ μεταφέρθηκα αλλού, πιο ήσυχα, παρόλο που δεκάδες μορφές είχαν παγώσει σε μορφασμό ουρλιαχτού. Έμοιαζε με άνοιξη σε σεληνιακό κρατήρα. Κοκτέιλ Νάπαλμ. Μέσα σε μια φωτεινή έκρηξη, κάποιες φωνές μου έλεγαν πως η Αναγέννηση θα αργήσει, γιατί ο ζωολογικός κήπος βεβηλώθηκε από φανατικούς ανθρωπιστές. Νομίζω πως ακούγοντας αυτή την είδηση έκλαψα. Σκέφτηκα πως ήταν κρίμα που δεν ήσουν εκεί να δεις το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού. Ακόμα και η σπηλιά είχε καταρρεύσει. Υπήρχαν μόνο άνθρωποι. Αρνήθηκα τη βοήθεια που μου προσέφεραν τα διαμελισμένα τους χέρια. Είχα αποφασίσει πως θα καθόμουν εκεί, μόνη και ήσυχη, να πεθάνω μαζί με την ήδη νεκρή φύση που με περιέβαλλε. Δεν υπήρχε πια τίποτα για να περιμένω. Μόνο άνθρωποι.

Read Full Post »

Κοιτάζω την προηγούμενη ανάρτηση και διαπιστώνω πως από τον περασμένο Νοέμβρη των καυτών τηλεοπτικών ειδήσεων, της ανόδου της υπάρχουσας κυβέρνησης, της καταστρατήγησης των πολιτικών ελευθεριών μας και πάνω από όλα, της απόλυτης διακωμώδησης των δικαιωμάτων μας, λίγα έχουν αλλάξει.

Ως εκ τούτου, σιωπούσα.

Μεσολάβησαν σκάνδαλα οικονομικών καταχρήσεων που ως εκ θαύματος ανασύρονται στο φως προεκλογικά, αυτοκτονίες πολιτών με περισσότερο ή λιγότερο πολιτική χροιά, τα νέα μέτρα που αναμένουμε, πάντα στωικά, να μας φορεθούν από Ιούνιο, η κατάργηση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, όπως αυτά είχαν κατοχυρωθεί από δεκαετίες πάλης, άλλη μια αναδιάρθρωση/αποσάθρωση στην παιδεία, τα εγκαίνια κτηρίων μαζικής κράτησης μεταναστών με στόχο την αδιάκριτη απέλασή τους, η κατ’ οίκον παράδοση/ενοικίαση ένστολων για την προστασία του πολίτη, ο επικός προεκλογικός αγώνας της Χρυσής Αυγής, και πλατιά χαμόγελα εν όψη εκλογών.

Και εμείς θα συνεχίσουμε να ψηφίζουμε ότι ψηφίζαμε, γιατί εμπιστευόμαστε μόνο όσα γνωρίζουμε. Παθολογία.

Προχθές ονειρεύτηκα πως τα αποτελέσματα της Κυριακής με διέψευσαν. Ένα τεράστιο αγωνιστικό μέτωπο προχωρούσε στους δρόμους, καταστρέφοντας τα τελευταία απομεινάρια των συντηρητικών θεσμών μας. Όπλα ιδεών, ανάκατα με ατσάλι, ήταν στα χέρια ανθρώπων γεμάτων δύναμη και χαμόγελα, που δεν φοβούνταν να ζυγίσουν τις δυνατότητες, να αποφασίσουν για τους εαυτούς τους, να βγουν έξω, να πολεμήσουν για τις αξίες τους και εάν ηττηθούν, να επαναπροσδιορίσουν τις δυνατότητές τους, προασπίζοντάς τες με ακόμα ισχυρότερα μέσα και ιδέες. Αυτούς τους ανθρώπους ονειρεύτηκα και όχι τα τρομαγμένα, αμήχανα πλασματάκια, που κουβαλούν χρόνια αμνησία αντί συνείδησης, και τα οποία αντικρίζω καθημερινά.

Βλέπω και μια μερίδα ανθρώπων που επιστρατεύουν άφοβα την φαντασία τους και κλίνουν προς εναλλακτικές εκλογικές λύσεις. Υγεία.

Εννοείται πως εν μέσω μιας συνολικά στρεβλής κοινωνικοπολιτικής δομής, με τρύπιο εκλογικό σύστημα, το να ψηφίζει κανείς είναι σχεδόν κοροϊδία. Όμως για όσους φτάσουν μέχρι τις κάλπες, ας το κάνουν με πλήρη συνείδηση της συνέπειας που έχει εκείνο το χαρτί που βάζουν στη σχισμούλα της κάλπης. Όχι άλλο κονφορμισμό. Όχι άλλη πολιτική ηδονοβλεψία σε αυτό το φιλμ κοινωνικού σαδισμού.

Read Full Post »

Δύσκολη η μεταπήδηση από το εδώ στο εκεί. Κουτσό.

Ρωτάω και ξαναρωτάω, έχω δέσει καμιά ντουζίνα μαζί στο πίσω και τριβελίζω μερικές ακόμα καραμέλες τύπου «αύριο θα είναι εντάξει».

Αύριο δεν θα είναι εντάξει, αν δεν γίνει εντάξει σήμερα. Και σήμερα γίνεται εντάξει μόνο εάν εντάξει το μυαλό μας λιγάκι.

Υπάρχει απογοήτευση. Υπάρχει και λίγη ελάχιστη δύναμη. Υπάρχει πολλή περισσότερη ηλίθια μικρή ηθική. Υπάρχει και η απλή ροή.

Αν κλείσουμε τα μάτια και την ακολουθήσουμε, όλα αστράφτουν σε λάμψεις ψυχικά εκτυφλωτικές. Μπορεί να μην βλέπουμε στα δυο μέτρα έπειτα, αλλά τουλάχιστον είναι ειλικρινής η τύφλωσή μας.

Ορμονική ευτυχία. Θα έπερεπε να πωλείται με συνταγή γιατρού.

Τώρα καίει αρκετά για να το πετάξεις στο πάτωμα στριγκλίζοντας; Αν όχι, κάτι κάνεις λάθος. Ακόμα.

Read Full Post »

Μια απιστευτη ανυπομονησία, πάω να γράψω-σβήνω, ξαναγυρίζω στο μηδέν μου. Το πόδι μου τρέμει, τραντάζει το πάτωμα νευρικά. Ποτέ δεν το έκανα αυτό πιό πριν και τώρα σεισμός ξαφνικά, θα γίνει άγριο θηρίο ο Aπoκάτω από την ενόχληση. Η καινούρια παντόφλα λειτουργεί και ως αντικραδασμικό. Πείθω τον εαυτό μου πως η ζωή είναι εκεί έξω, να μην μυξοκλαίγομαι και βουρκονο-βουρκώνω κάθε που κάτι φαντάζει περίεργο. Καλημέρισα ένα μαύρο- πράσινο-λευκό-λευκό έτσι. Με ότι όπως όπου προέκυψε. Με (more…)

Read Full Post »

One of my little labeling tags for these pieces of text that I dare to call articles is called jugaad. Well yes, it is a Hindi term and no, it is not a nonsense word that Ainoshu came up with. In case you are a fan of applying The all-time-classic Manual for any procedure, close this page. It contains material that is offensive to your standards. Jugaad allows you to enter a guideline-free world and offers you the chance to spend many hours scratching your head in front of a large variety of MACUOA (Machinery and Construction of Unidentified Origin and Applicability).

Jugaad is the craft of improvisation and the art of making anything possible by applying any means. Hindus are very proud of it, especially in the northern states, and the rest of us are left with the difficult task of evaluating it.

There is no doubt that it can be classified as a great gift. These people are capable of building anything out of anything and the weirdest thing is that most of them are quite functional.

Unfortunately, the origins of their charisma could certainly not be described as the most pleasant ones. Decades of poverty and mismanagement by their governments lead the people of India to this lifestyle. The lifestyle of constant improvisation for daily survival. You see, in India you have everything: internet, cars, infrastructure, well-equipped buildings. The only thing missing is maintenance and as a consequence, functionality.

Jugaad-inspired architecture in Delhi

As a result, strolling along the streets or entering a building becomes a never-ending surprising procedure, since one encounters unique ways of overcoming everyday problems. Hats off to these barefoot engineers, for they know how to serve their own needs, while we spend years studying and in the end, full of despair, we call an electrician to change our corridor’s broken lamp.

Read Full Post »

Re-introductory note

This blog was originally created in Greek, since it is Ainoshu’s mother tongue, it would be easier for him to manipulate and misuse the language without getting any nasty comments about it, and most of all, without being misunderstood as a poor commander of it. (People are always naive enough to get impressed by a writer’s mistake, for some inexplicable reason..)

The thing is, that Ainoshu (more…)

Read Full Post »