Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Spitting’ Category

Η σιωπή είναι χρυσός (και μάλιστα πολύτιμος, αφού πλέον αγοράζεται σε κάθε γειτονιά), αλλά η επικοινωνία είναι ακόμα πιο γυαλιστερή. Επιστροφή στην επικοινωνία λοιπόν, απευθείας από την ελληνική επαρχία.

Αφορμή για αυτή την επικοινωνία είναι η αυθόρμητη τάση που έχω να απεχθάνομαι τα ανθρωπάκια που εμφανίζονται με την πρώτη ευκαιρία στο κοινωνικό στερέωμα με στόχο να εκμεταλλευτούν την κάθε ευκαιρία προς όφελός τους, ειδικά σε περιόδους κατά τις οποίες οι κοινωνικο-πολιτικές δομές χαλαρώνουν.

Όχι, δεν θα αναφερθώ στον φασισμό, αλλά στην μαυραγορίτικου τύπου κερδοσκοπία, παρόλο που ο τρόπος και ο χρόνος (επαν)εμφάνισής τους, καθώς και οι στόχοι τους είναι πανομοιότυποι.

Παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού Mark Mazower “Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της κατοχής” (εκδ. Αλεξάνδρεια, 1994), κεφάλαιο 4ο, “Αξιώματα της Μαύρης Αγοράς”:

“Οι περισσότεροι όμως από τους μαυραγορίτες ήταν Έλληνες. Ορισμένοι ήταν πλούσιοι έμποροι, άλλοι ήταν μικροί αγρότες ή συγγενείς τους. Η φτώχεια και η ανεργία  είχαν μεταμορφώσει υπαλλήλους, καλλιεργητές, συγγραφείς και δικηγόρους σε εμποράκους. Πουλούσαν εφημερίδες ή γυρόφερναν στους δρόμους ως πλανόδιοι, διαλαλώντας ίσως δυο-τρία τσιγάρα, μπαταρίες κακής ποιότητας για φακό τσέπης ή μια χούφτα κορινθιακή σταφίδα.

…Όλοι αγόραζαν και πουλούσαν. Παλιατζήδες έβαζαν διαφημίσεις στον ημερήσιο τύπο. Υπήρχαν πολυάριθμες δημοπρασίες όπου έμποροι και νεόπλουτοι αγρότες αγόραζαν ό,τι μπορούσαν. Οι πωλήσεις ακινήτων αυξάνονταν και μειώνονταν σε αντιστοιχία με τις εξάρσεις του λιμού, που σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι εξαναγκάζονταν να πουλήσουν τα σπίτια τους για να επιζήσουν. Και ενώ μεγάλη πλειονότητα κινούνταν από την απελπισία και την ανάγκη, υπήρχε και μια δράκα κερδοσκόπων που απλώς κοίταζαν να κάνουν την τύχη τους παίζοντας στην αγορά.

…Αποτελούσε όμως αυτή η  κερδοσκοπία προνόμιο μιας νέας τάξης που την είχε δημιουργήσει ο πόλεμος; Αυτή ήταν σίγουρα η κυρίαρχη άποψη, και όλοι είχαν στο στόμα την κουβέντα για τους «νεόπλουτους» που είχαν ανέβει στην κορυφή. «Οι καινούριοι πλούσιοι», έγραφε ο Θεοτοκάς, «είναι άτομα τυχοδιωκτικά που δρουν σα μέσα σε μια ζούγκλα κι ό,τι αρπάξει ο καθένας». Σ’ ένα πολύ ζωντανό ρεπορτάζ για το λιμό, μια βιεννέζικη εφημερίδα περιέγραφε πως η παλιά πλουτοκρατία της Ελλάδας αντικαθίστατο από μια καινούρια, πιο χυδαία εκδοχή: «Συνήθως ταπεινής καταγωγής, και με εκπληκτική έλλειψη παιδείας, δίνουν στους ξένους την εντύπωση ότι εξευτελίζουν εντελώς την ελληνική πολιτιστική ζωή».

Υπήρχαν νιόφερτοι, αυτό να λέγεται. Ένας Αθηναίος από παλιά αστική οικογένεια έγραφε σε έναν φίλο του ότι ο Σταύρος, ο παλιός του κηπουρός, είχε «ανθήσει και είχε γίνει ένας πετυχημένος μαυραγορίτης», είχε γίνει «μέγας καπιταλιστής» και υπερασπιστής του στάτους κβο ενάντια στην Αριστερά. Αλλά αυτού του είδους οι περιγραφές είχαν συχνά έντονο το στίγμα του σνομπισμού. Οι πλούσιοι χωρικοί και οι νεόπλουτοι χειρώνακτες ήταν ένα μέρος μόνο του προβλήματος. Την Κατοχή κατάφεραν να τη βγάλουν πέρα, ακόμα και να βγάλουν κέρδος από αυτήν, και άνθρωποι με φτιαγμένες περιουσίες. Έξω από την Αθήνα, τοπικοί πρόκριτοι ήταν σε ισχυρή θέση ώστε να «βοηθούν» μεμονωμένους Ιταλούς ή Γερμανούς φρούραρχους. Στην πρωτεύουσα εφοπλιστές και βιομήχανοι δραστηριοποιούνταν στη μαύρη αγορά για χρυσές λίρες. Η διαβόητη «ομάδα των Γιώργηδων», -πέντε από τους διασημότερους κερδοσκόπους – περιλάμβανε τρεις γνωστούς και ευκατάστατους προπολεμικούς υπουργούς, και συνένωνε πρώην βενιζελικούς και τους αντιπάλους τους. Ίσως μπορούμε να πούμε πως υπήρξαν δυο θέσεις που συνέβαλλαν στην εξασφάλιση του πλουτισμού – το να είναι κανείς κοντά στα φθίνοντα αποθέματα αγαθών και το να είναι κοντά στην εξουσία. Αυτό ήταν εις βάρος πολλών εύπορων παλιότερα οικογενειών, των οποίων οι δεξιότητες δεν είχαν ζήτηση, το εισόδημά τους από προσόδους είχε πέσει, ενώ οι φίλοι και οι προστάτες τους δεν ήταν πια στην εξουσία.»

Δεν εθελοτυφλώ πιστεύοντας πως τελούμε υπό Γερμανική οικονομική κατοχή αυτή την εποχή (αντίθετα είμαι πεπεισμένη πως διανύουμε περίοδο ντόπιας χουντικής ολιγαρχίας). Ο οποιοσδήποτε παραλληλισμός της σημερινής εμφάνισης των «μαυραγοριτών» χρυσού, αγροτικών προϊόντων, τουρισμού κτλ. με τους τότε μαυραγορίτες εντοπίζεται περισσότερο στην τάση των καπιταλιστικών ή/και των απολυταρχικών συστημάτων να αναδεικνύουν, κατά περιόδους, τμήματα ή μέλη τους που επωφελούνται της φτώχειας των υπολοίπων. Και φυσικά να δημιουργούν εξαθλιωμένες τάξεις και να τις συντηρούν εκεί προς όφελός τους, εξαρχής.

Η μαύρη αγορά θυμίζει λίγο το ίδιο το κεφάλαιο. Όπως ο μαυραγορίτης γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας σε μια κακώς δομημένη κοινωνία, ώστε «να μπορεί ο κόσμος να προμηθεύεται τα απαραίτητα» σε οποιοδήποτε βεβαίως κόστος, έτσι και μια επιχείρηση που προσλαμβάνει εργαζόμενους με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς και μηδενικές παροχές ασφάλισης, αποτελεί «αναγκαίο κομμάτι μιας περιοχής, αφού προσφέρει θέσεις εργασίας». Και φυσικά αγοράζει αυτή την εργασία σε οποιαδήποτε εξευτελιστική τιμή θέτει η ίδια. Τώρα και με τη βοήθεια του κράτους (βλ. νέες συλλογικές συμβάσεις εργασίας).

Σήμερα η εκμετάλλευση έχει αποκεφαλαιοποιηθεί βέβαια, δίνοντας χώρο στη νέα τάξη μαυραγοριτών και εμποράκων, στους απανταχού μεταποιητές. Ούσα η ίδια μέλος της πρωτογενούς αγροτικής παραγωγής, τους αντιμετωπίζω συχνά-πυκνά. Είναι παρόντες και έτοιμοι να εκμεταλλευτούν την κρίση «βοηθώντας τον συνάνθρωπό τους» και κερδίζοντας παρά με ουρά, επί τη ευκαιρία, δίχως να δημιουργήσουν οι ίδιοι το οτιδήποτε.

Η εμφάνιση των κοινωνικών παρασίτων (εμπορικών και φασιστικών μαζί)  αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την ανάγκη που έχει μια κοινωνία (και δη όταν καταρρέει), να αντικαταστήσει την κερδοσκοπία με αλληλεγγύη προς και από όλα της τα μέλη, ώστε να ανταπεξέλθει σε μια κρίση (οικονομική, επισιτιστική κτλ.) και να διατηρήσει τη συνοχή της. Αναδεικνύει επίσης την αναγκαιότητα της αυτονομίας και της αυτοδιαχείρισης της παραγωγής, ως λύση στην κρίση του καπιταλισμού και του κεφαλαίου.

Αλλά αυτά χρίζουν ξεχωριστής συζήτησης και παράθεσης σκέψεων.

Προς το παρόν, το νου μας στις κοινωνικές ανωμαλίες. Η εκμετάλλευση έχει πολλά πρόσωπα και ξέρει να μασκαρεύεται έτσι ώστε να γίνεται δυσανάγνωστη πίσω από την «κοινωνική προσφορά» της ή το εμπορικό της δαιμόνιο.

compro oro

[Αφισάκι απευθείας παρμένο από Αναπλιώτικο μπλογκ: http://palabourtzi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_15.html]

Read Full Post »

Ααα, άλλο πράμα η αυτοψία και άλλο η ενημέρωση από τις “ειδήσεις”. Τώρα πια μου είναι σαφές.

[Όπου “ειδήσεις”, βλέπε “προβολή της προσωπικής γνώμης και κοινωνικοπολιτικής πεποίθησης του καθένα”]

Παρατηρώντας την Ελληνική καθημερινότητα και παρά την παραμένουσα γεωγραφική απόσταση από τον πυρήνα των γεγονότων, δηλαδή την Αθήνα, διατηρήθηκα για λίγο καιρό μακρυά και από οποιονδήποτε σχολιασμό επί του διαρκούς παραλόγου που βιώνουμε.

“Ο χρόνος είναι χρήσιμο εργαλείο νηφαλιότητας για να μπορούμε να αντιληφθούμε την πραγματικότητα με διαύγεια”, σκέφτηκα και το έπραξα μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω πως οι σκέψεις μου είναι κοινότοπες και συχνά κενές, αλλά και για να βρεθώ, αντίθετα από τις προβλέψεις μου, σε κατάσταση μηδενικής διαύγειας.  Η περίοδος της βουβαμάρας μου, παρ’όλα αυτά, με οδήγησε στις εξής παρατηρήσεις:

Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων δέχεται με απερίσκεπτο ενθουσιασμό ή με μουδιασμένη επιφύλαξη τον ερχομό του νέου μας Πρωθυπουργού. Σα να ξεχάσαμε πως το πρόβλημα δεν είναι το ηγετικό πρόσωπο, αλλά η δομή της ηγεσίας και ο εκλογικός νόμος (και, κοιτώντας λίγο βαθύτερα, η συνολικά στρεβλή πεποίθηση που μας έχει εμφυσηθεί σχετικά με την καταξίωση, την προκοπή, την εργατικότητα, την παραγωγικότητα, αλλά ας μην εξετάσουμε αυτές τις συνιστώσες εδώ).

Κοιτώντας την σημερινή κυβέρνηση, βλέπω τα εξής:

Έναν πρωθυπουργό όχι μόνο αμφιβόλου ποιότητας (είχα κάποτε πει πως οι σπουδές και τα αριστεία μπορεί να δηλώνουν την ικανότητα ενός ανθρώπου, αλλά ουδεμία ένδειξη αποτελούν για την ποιότητά του), αλλά πιθανά και επικίνδυνο για την χώρα.

Ένα υπουργικό σώμα που ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ και έχει ανοίξει απροκάλυπτα την πόρτα στην άκρα Δεξιά, αερίζοντας το βρακί του ηδονικά μπρος στα μούτρα της.

Μια κοινοβουλευτική ομάδα που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που  θα επιλέγαμε τώρα και η οποία χαριεντίζεται με γλειψιματικές ανταλλαγές ψήφων εμπιστοσύνης, λες και είναι σοκολατάκια και ανθοδέσμες σε πάρτυ γενεθλίων.

Κι εμείς σαστισμένοι, εξοργισμένοι, ή τίποτα από όλα αυτά (;;). Να αδυνατούμε ακόμα να προβλέψουμε, να ορίσουμε των ηθικό μας κώδικα, να κρίνουμε ή να κριθούμε.

Η κατάσταση της Ελλάδας, αναπόφευκτα μου έφερε στο μυαλό αυτή την ιδιαίτερης αισθητικής φωτογραφία του André Kertész. 

Μια Ελλάδα Ωραία, που προβάλει το ναρκισσισμό της στον φακό χαμογελώντας νωχελικά και λάγνα, ενώ συγχρόνως αγνοεί την, εμφανή στους παρατηρητές, στρεβλή στάση του υπόλοιπου μισού του σώματός της. Το μυαλό μας έχει επιχρυσωθεί από ένα ψέμα, που δύσκολα αποτινάζεται, ώστε να καταφέρουμε να αντιληφθούμε ορθά το οτιδήποτε.

Read Full Post »

Με την αίσθηση και την κριτική ματιά ενός παρατηρητή που στέκεται κάποια βήματα παράμερα από ένα συμβάν.

Πάει καιρός τώρα που δεν μπαίνω στη διαδικασία να σχολιάσω τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Η στάση μου αυτή δεν έχει καθόλου να κάνει με απώλεια ενδιαφέροντος. Αντιθέτως. Προσπαθώ να διαφυλάξω την ποιότητα της τωρινής εξεγερμένης Ελλάδας με το να αποφύγω την ανάρτηση ανός ακόμα άρθρου με κούφια σχόλια. Μεγάλα παιδιά είμαστε, ενημερωνόμαστε, αξιολογούμε τις εξελίξεις ανάλογα. Άλλωστε, λόγω γεωγραφικής απόστασης, αποτελώ μια αμφιβόλου αξιοπιστίας πηγή ενημέρωσης. Τα πραγματικά νέα τα διαβάζει κανείς εδώ. Την πραγματική γνώμη τη διαμορφώνει στο εργαστήρι της πλατείας, στους δρόμους και στις βραδυνές μπύρες με τους φίλους, στη ζύμωση της συζήτησης κι όχι από τη μονομέρεια μιας ανάγνωσης.

Μόνο, με θλίβει (more…)

Read Full Post »

Σχεδιάζουμε το μέλλον μας με μέριμνα και αμέριστη αγάπη.

Κυρίως προς τον εαυτό μας.

Αφήνω το βλέμα να πλανιέται σε γαλανό ημισφαίριο. Δάσος από κύβους και τετράγωνα η επίπεδη επιφάνεια του ημισφαιρίου. Όλα σε τόνους καφε/γκρι/λευκό/ωχρό. Κάποιος έκλεψε από την παλέτα του δημιουργού τα λίγο πιο ευφάνταστα, βουτήχτηκε το πινέλο σε μουντάδα, τράβηξε στον καμβά μερικές γραμμές συμμετρικά ευθυγραμμισμένες, προσεκτικά ζυγιασμένες, ενοχλητικά τοποθετημένες στην σωστή θέση.

Ασκούμε κανόνες μηχανικής σε έναν παραμηχανικό κόσμο.

Κουράστηκε ο εγκέφαλος να μην έχει τίποτα πια να επεξεργαστεί. Επίπεδη γραμμή λειτουργίας σε πολύπλευρο σκέρτσο ζωής. Αυτολύπηση μα με έξοδο κινδύνου. Δεν είναι κι άσχημα.

Κοιτούσα χθες γύρω μου το παλλόμενο και αναπνέον σώμα από κοστούμια και γραβάτες και καλοστρωμένες φούστες. Ανατριχίλα. Τρομάζω πως θα είμαι εκεί, θα είμαι. Θα.

Παραμορφωμένο αμερικανικό όνειρο δίχως την Αμερική. Να τοποθετούμαστε κάπου, να υπομένουμε, να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε κάτι να υπομένουμε, να χαιρόμαστε που είμαστε ευγνώμονες για την υπομονή μας και να εκτιμάμε το οτι χαιρόμαστε που υπάρχει τόσο ευγνωμοσύνη προς τους υπομονετικούς. Μακάριοι οι ηλίθιοι, γιατί αυτοί μόνο μπορούν ειλικρινά να θαυμάζουν την ομορφιά του κόσμου τούτου.

Μας αρέσει να κάνουμε την ζωή μας μικρή. Γυρνάμε πλάτη σε μια πραγματικότητα που εκρήγνυται εντός του εύρους και των δυνατοτήτων της. Νεο-αποφυλακισθέντες κατάδικοι, δεν ξέρουμε πως να διαχειριστούμε την ελευθερία. Τη δύναμη του μουδιασμένου αυτού σώματος.

Και συνεχίζουμε έτσι να σχεδιάζουμε. Διάφορα και αδιάφορα.

Read Full Post »

Κεντήθηκε πάνω σε δύο δάκρυα ανυπομονησίας και διαλύθηκε στα χνώτα του ξημερώματος.

Σε αφήνω να κυλάς στην άκρη των νευρώνων μου, αμπούλα με στάχτη και δηλητήριο, δειλιάζω, κατουράω το παντελόνι μου πριν σε αφήσω να λιώσεις σιωπηλά στο στόμα μου.

Δεν τολμάω.

Δεν τόλμησα ποτέ. Φτηνή δειλία με φιοριτούρες και παρωπίδες. Με έξι  πόδια μα ένα μόνο μάτι. Ανάπηρη, ανίκανη να γευτεί το εκεί το πέρα το Πραγματικό. Πώς να σύρει κανείς το ακρωτηριασμένο του βλέμμα στην ομορφιά και με τι να την αποδεχθεί και να την θαυμάσει;

Το τσιμέντο με πνίγει.

Η ψυχραιμία/αναισθησία/γενικότερη αδράνεια τα έχει όλα στοργικά σκεπάσει κάτω από μια κουβέρτα δραστηριοτήτων που ουδεμία σχέση με την φύση μου έχουν. Αν αισθάνομαι ικανοποίηση είναι που ξέρω πως κάποια στιγμή%^#@^

αηδίες.

Τίποτα και ποτέ πιθανότατα.

Αλλά να μην διατηρούμε την ουτοπία στην κατάψυξη σε περίπτωση, λέω μήπως, πεινάσει κανείς μας για αλήθεια και πραγματικότητα κανά βράδυ;

 

Read Full Post »

Whether it refers to an attempt to depress freedom of expression or a way to prevent the abuse of the gentle art of spitting, it is left for you to judge.

The only fair comment is that this article has a quite odd title.

Read Full Post »

I kept a distance from making comments on my previous post, but this topic is growing surprisingly bigger day by day, so I will dedicate another post to it.

Just to make things clear, spitting is a world respected habit (more…)

Read Full Post »

Older Posts »