Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Small details’ Category

Ξανά μέσα. Γυρεύουν τα μάτια λίγο φως, μάταια. Συλλογίζεται κοιτώντας απλανώς τον τοίχο, τους τοίχους, που περιβάλλουν την ψυχή της. Μετράει μερικές αισθήσεις που αφελώς παγιδεύτηκαν στους νευρώνες της. Έχει στηθεί κουβέντα στο γλέντι του μυαλού της, λίγο παραπονιάρικη, μα οπωσδήποτε ειλικρινής:

Μέχρι προχθές τα γυμνά μου πέλματα φιλούσαν κατανυκτικά την άμμο σε κάθε τους βήμα. Τώρα προσγειώθηκαν μαλακά μέσα στην προστασία ενός ζευγαριού παπουτσιών. Τίποτα δεν πρόκειται να τους συμβεί. Τίποτα στην θλιβερή ασφάλειά τους. Αφήνομαι, πιάνομαι από καναδυό ηχάκια της νόησης. Όμορφα, λέω. Θυμάμαι τα λόγια του νου: “Από τις αρχές της αντίληψής μου, ίπταμαι. Λίγο πιο πάνω, λίγο πιο έξω από όσα συμβαίνουν.” Ευωδιάζει μια καταραμένη ελευθερία αυτή η φράση.

Την άγγιξα αυτή την ελευθερία, βύθισα το νύχι μου στην αρμύρα της και τη γεύτηκα, την άφησα να ποτίσει τη γλώσσα μου με τα χρώματά της. Ήταν λευκή και γαλανή και σμαραγδένια σαν τα ηλεκτροφόρα νερά του πελάγου. Ήταν ακατάπαυστη η ροή της, κύλησε σιωπηλά και σταθερά και στάλαξε παρά τους νόμους της φύσης, στον ουρανίσκο μου. Ξύπνησε την αντίληψή μου, την μετέφρασε σε γέλιο. Μαζεύτηκαν όλες οι αισθήσεις να ξαποστάσουν στην σκιά στιγμών φωτογραφικών – αν οι γεύσεις, οι ήχοι και η αφή δύνανται να φωτογραφίζονται. 

Σπάει το σπόρι από το σύκο ανάμεσα στα δόντια, μερικοί φθόγγοι μετατρέπονται σε δύο δάκρυα που ακροβατούν στις βλεφαρίδες, ένα χέρι τεμπελιάζει πάνω στην καμπύλη που πάλλεται αναπνέοντας και της προσφέρει οικεία ζεστασιά, τα βλέμματα συνομωτούν πάνω στους ήχους και στήνουν ξέφρενο χορό, δυο φιγούρες σκοτεινές δραπετεύουν από το σύνολο και αρχινούν να λάμπουν ζυμώνοντας φρέσκα παραμύθια, τα βλέφαρα αποκτούν ελεύθερη βούληση και γέρνουν σε όνειρα αναζητώντας λίγη δροσιά, τα χαμόγελα γεννιούνται και δένονται σε δάχτυλα πλεγμένα με δάχτυλα, το γυμνό ενός ώμου λευκού γίνεται καμβάς, διακοσμημένος απ’το φως με κοκκινωπές φακίδες, μερικές γουλιές παγωμένο οινόπνευμα γιατρεύουν τα μεσημέρια καίγοντας ηδονικά το λαρύγγι. Η ζέστη, οι καμπύλες, το λευκό, το πράσινο, το ξερό, το βαθύ, το υγρό, μια μάχη σωμάτων και σώματα που αναπαύονται, ραθυμία, γεύσεις ξινές, πικρές, μα ποθητές. Στροβιλισμός. 

Ωχ. Κάθε ώρα που δραπετεύει από το τώρα της, παίρνει και λίγες εικόνες πιο μακρυά. Πώς θα βγάλουν τον χειμώνα, όλες τούτες οι στιγμές; Φοβάται πως θα αποδράσουν από το μυαλό της, μα καθώς απεχθάνεται την ιδιοκτησία, αδυνατεί να πράξει έτσι ώστε να τις κρατήσει. “Ας κάμουν όπως νομίζουν”. Μα ακόμα φέρει τη ζεστή μυρωδιά του νησιού πάνω της. Ακόμα φοράει το καστανό ύφασμα του ήλιου στο δέρμα της και το ξανθό αλάτι στα μαλλιά της. Κι ας βρέχει έξω κι ας σκοτεινιάζει. Το καλοκαίρι θα θριαμβεύει αβίαστα στη μνήμη της, γαλήνια καθισμένο κάτω από το αρμυρίκι.

Read Full Post »

Swamp soccer

These people just won’t let me set the topic aside.

A whole new category should be seriously taken into consideration.

Swamp soccer here. Check the photo footage.

Read Full Post »

Αναδιπλασιασμός της αλφαβήτας.

Ίσως η περιβολή μας από μια περίοδο αστάθειας σε κάθε τομέα να χρειάζεται μελέτη και συζητήσεις για να κατορθώσουμε να τη γδυθούμε.

Στον υπόλοιπο χρόνο το μυαλό μπορεί να επεξεργάζεται υλικό από τα 24 γράμματα.

Για να μην ξεχνάμε, αν δεν καθαρίζουμε το μυαλό μας, οι νέες ιδέες θα ζοριστούν κατά τη διέλευσή τους από εκεί..

Read Full Post »

Innovative recreation.

…yes.

Not much left to comment on.

I will start practising right away at my neighbour’s back yard.

With my piano.

Read Full Post »

Greek slang

Γραικιδιοματισμοί.

“Ξεφυλλίστε” εδώ.

Read Full Post »

Now how about this: a grand piano in the middle of the sea.

Scenario #1: Hank was kicked out of his flat by his former housemates, because they could not stand his intolerably bad performance on Chopin Nocturnes. He decided to keep on practicing where no one can hear him.

Scenario #2: The piano itself decided to move over there, after having suffered Hank’s indescribable tortures when he was studying Rachmaninov’s concerto’s.

Scenario #3: The piano is demonstrating an act of social solidarity to the global unrest that seems to rise lately.

Scenario #4: A new kind of genetically alternated endangered species has just been discovered; The Sea Pianos.

Scenario #5: It is the same instrument from the movie “The Piano”, which will soon be proved to be a true story. After the cruel execution attempt that was made against it, it managed to survive by swimming for centuries from New Zealand to Miami coast. It can ask for political refuge there, but the process will be so wearing that I wonder whether it would be better off at the bottom of the ocean..

Read Full Post »

She was in a hurry. She entered like a hurricane, suggested SomethingToDoLater with a wide smile decorating her face and exited shouting a couple a cheerful vowels. What complicated a texture comprised her inner being!

Walking around the house, I kept on stumbling upon her unique traces; cups half-filled with strong, black espresso coffee; inside them, the corpse of its former fragrance.  A bunch of silk colorful scarves that were classified earlier the same morning as “unsuitable to wear”. A towel baptized in a familiar scent, abandoned on the ancient-shaped chair. The household sounds are monotonous when they are single.

It was apparently one of these days that nothing was meant to go right. When she entered again, she was frowned upon, almost worried. A pair of widely open green eyes wandering on her pale face.

“So?”.

“I was in too much hurry to achieve my DailyThingsToDo. My smile wouldn’t manage to catch up with me.

It tried to cross the road, a truck hit it.

My dead smile lying there, bleeding.”

The Jury said: suicide.

A tear was born. She blew life in it. She let it live and die on her sad face.

I hugged my words around her. “Let’s go for that coffee at least, you may find your new smile there.”

The day was shining carelessly. She had already embraced the street sounds with a welcoming half-shut look and a gentle curve of her lips.

 

Read Full Post »

Older Posts »