Archive for the ‘Φιλμμ..’ Category

Διότι η επίγνωση είναι η μισή αρχοντιά.




Read Full Post »

Η οπτική γωνία είναι κάπως παραμυθένια, αλλά στον κόσμο του Hans Richter τα όνειρα αποτελούν άλλη μια σελίδα στη Χρυσή Ευκαιρία.

Εξαιρετική ματιά στον κυνισμό της σύγχρονης κοινωνίας. Το Dreams that money can buy μας οδηγεί σε μια εναλλακτική (;) πραγματικότητα, όπου τα όνειρα έχουν ξεπουληθεί στο όνομα του καθωσπρεπισμού. Η καταπίεση των πρωταγωνιστών, η θλίψη και η ακόλουθη απομόνωσή τους μπορεί να κάνει πολλούς από εμάς να ταυτιστούν μαζί τους. Όλα παρουσιασμένα σε έναν συγκροτημένα υπερρεαλιστικό πλαίσιο.

Αναρωτιέμαι αν η διαμονή του στις Ηνωμένες Πολιτίες και η επαφή με το τότε ανθίζον Αμερικανικό όνειρο (η ταινία γυρίστηκε το ’47) έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της ταινίας, όσο δείχνει το περιεχόμενό της.



Η κινηματογραφική, η κοινωνική και η μουσική αξία του αποσπάσματος ισοφάρισαν μεταξύ τους. Επιπλέον, αξίζει να περάσει κανείς ένα απόγευμα αφήνοντας το μυαλό του να παίξει με τους μικρού μήκους πειραματισμού του σκηνοθέτη. Αλλά, ο παραπάνω σύνδεσμος στο όνομά του, εξηγεί τα πράγματα καλύτερα.

Οι υπόλοιποι από εμάς, ας συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε δωρεάν και ανεξάρτητα, πολλές φορές και όλοι μαζί παρέα, κι ας μας πουν κι αιθεροβάμονες. Δε βλάπτουμε, άλλωστε, κανέναν.

Read Full Post »

Προτεινόμενη ακολουθία ταινιών που κατάφεραν να αποτυπώσουν το ταλέντο του ανθρώπινου είδους στην κατάχρηση και την αυτοκαταστροφή. Λιγότερο (αυτο)καταστροφικό το αποτέλεσμα για τον θεατή. Προτιμείστε κάποια ήδη σκοτεινή μέρα για την προβολή.

Νο 1: La grande bouffe – Marco Ferreri (1973)

No 2: Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας – Νίκος Παναγιωτόπουλος (1978) [η ταινία online εδώ]

Η μαγεία που εμπεριέχεται στην παραίτηση, τη νωθρότητα και όλο το λαμπερό περίβλημα της σταδιακής σωματικής και ακολούθως πνευματικής αποδόμησης. Η δεκαετία προσφερόταν για κοινωνική αυτοκριτική, όσο και για ανασκόπηση του ίδιου του ανθρώπινου σώματος και των αδυναμιών του.  Η αναζήτηση μας πάει και λίγο πιό μέσα στο πρόβλημα, τοποθετώντας το σε μια συγκεκριμένη και απαλαγμένη από βιοποριστικές έγνοιες οικονομική τάξη.

Απολαύστε υπεύθυνα [sic].

Read Full Post »

Αναδιπλασιασμός της αλφαβήτας.

Ίσως η περιβολή μας από μια περίοδο αστάθειας σε κάθε τομέα να χρειάζεται μελέτη και συζητήσεις για να κατορθώσουμε να τη γδυθούμε.

Στον υπόλοιπο χρόνο το μυαλό μπορεί να επεξεργάζεται υλικό από τα 24 γράμματα.

Για να μην ξεχνάμε, αν δεν καθαρίζουμε το μυαλό μας, οι νέες ιδέες θα ζοριστούν κατά τη διέλευσή τους από εκεί..

Read Full Post »

“How can anyone learn patriotism from a school book?”


“The Government requires it. The natives get used to it like vaccination. The children already feel like Peruvians. The other day I asked them: “Are you Indians?”                    

“No,” they said, “not us, the ones up the river are.”                  

Then I asked, “What are Indians?”

They said, “Indians are people who can’t read and who don’t know

how to wash their clothes.”


“And what do the older people say?”


“Well. We can’t seem to cure them of the idea that our everyday life

is only an illusion behind which lies the reality of dreams.”


from the film Fitzcarraldo

by Werner Herzog

Peru, during the golden reforms of the Aristocratic Republic. A conversation between a  church missionary and eccentric Fitzcarraldo.

Spreading civilization in the name of financial and political gain. As though wisdom is a privilege of the rich. Not many things have changed since the beginning of the 20th Century at this corner of the world. Neither have they changed around the globe. A sense of colonization and protection (or even preferably, increase) of the power’s interest, expressed in uncontrollable consumption of resources and inhumane exploitation of the people.

Skipping the social and political concerns, now:

A great film about dreams and extravagance. Flowing with the Amazon, carried by a boat. The story of a Conquistador of the useless.

And a funnier side of it,  from the documentary Mein Liebster Feind.

Read Full Post »


Αν και η ηλεκτρονική επικοινωνία απέδειξε την αναγκαιότητα της ύπαρξής της διαδιδοντάς το ήδη, θα το πει και ο Αϊνόσου άλλη μια φορά, γιατί όχι άλλωστε;

Από στόμα σε στόμα και με παραγωγούς εμάς τους ίδιους, δημιουργήθηκε το πρώτο ελληνικό ντοκυμανταίρ ανεξάρτητης παραγωγής για την οικονομική κρίση:

Δείτε την Χρεοκρατία εδώ.

Read Full Post »

Keyboard: Type – Backspace -retype – Continous Backspace

[Typing furiously]


No words are necessary. Few lines for some thoughts:

Ainoshu’s permanent complaint is our isolation from nature. We are in too much hurry during our little lives to throw a glimpse/wander a bit/grab a sound of our natural surrounding.

Instructions to daily life: Run to catch your train, run to start your work, run to finish it, run back to your cosy cage. Then go to bed again and wake up even busier, slightly wiser, but still without being able to name “this beautifully- decorated- with- white- flowers- dipped- in- perfume tree” that has been standing patiently for ages at your house entrance.

Concrete children are royal members of the Global Family, always too proud to share their time with the rest of the creatures.

Miyan Tansen.

Six centuries ago, he wondered around enchanting nature by vocally reproducing its sounds. His music was carefully carried through daughters, grandsons, neighbours and performers to our contemporary ears. A sample of Miyan Hi Malhar (a calling to Monsoon water) can be found in Satyajit Ray’s “Jalsaghar”, a 1958 film, which is carefully hiding a priceless musical documentary behind it.

And since India loves improvisation in every form, so does with music. Another version of Miyan Ki Malhar can be heard by Bhimsen Josi and his unique improvisational skills.

Read Full Post »

Older Posts »