Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Εντός εισαγωγικών’ Category

Αυτό που βλέπουμε από τα πράγματα είναι τα πράγματα.

Γιατί θα βλέπαμε ένα πράγμα αν υπήρχε άλλα;

Γιατί πάει να πει “βλέπω” κι “ακούω” θα ήταν πλάνη

αν βλέπω κι ακούω σημαίνουν βλέπω κι ακούω;

 

Το ουσιώδες είναι να ξέρεις να βλέπεις,

να ξέρεις να βλέπεις δίχως να σκέφτεσαι, (more…)

Advertisements

Read Full Post »

«Ο καιρός δεν είναι χωράφι να μετριέται με τον πήχη, δεν είναι θάλασσα να μετριέται με το μίλι, είναι ένα χτυποκάρδι.»

Νίκος Καζαντζάκης

Ο τελευταίος πειρασμός

Read Full Post »

“How can anyone learn patriotism from a school book?”

                  

“The Government requires it. The natives get used to it like vaccination. The children already feel like Peruvians. The other day I asked them: “Are you Indians?”                    

“No,” they said, “not us, the ones up the river are.”                  

Then I asked, “What are Indians?”

They said, “Indians are people who can’t read and who don’t know

how to wash their clothes.”

               

“And what do the older people say?”

 

“Well. We can’t seem to cure them of the idea that our everyday life

is only an illusion behind which lies the reality of dreams.”

 

from the film Fitzcarraldo

by Werner Herzog

Peru, during the golden reforms of the Aristocratic Republic. A conversation between a  church missionary and eccentric Fitzcarraldo.

Spreading civilization in the name of financial and political gain. As though wisdom is a privilege of the rich. Not many things have changed since the beginning of the 20th Century at this corner of the world. Neither have they changed around the globe. A sense of colonization and protection (or even preferably, increase) of the power’s interest, expressed in uncontrollable consumption of resources and inhumane exploitation of the people.

Skipping the social and political concerns, now:

A great film about dreams and extravagance. Flowing with the Amazon, carried by a boat. The story of a Conquistador of the useless.

And a funnier side of it,  from the documentary Mein Liebster Feind.

Read Full Post »

“Δεν μ’ αρέσει η ευκολία, ούτε ο ρομαντισμός. Μ’αρέσει να καταλαβαίνω. Ε, λοιπόν, πρόσεξα πως σε μερικά εκλεκτά άτομα υπάρχει ένα είδος πνευματικού σνομπισμού που τα κάνει να πιστεύουν ότι το χρήμα δεν αποτελεί όρο απαραίτητο για την ευτυχία. Αυτό είναι ανοησία, είναι λάθος και, κατά κάποιον τρόπο, είναι δειλία.

Καταλαβαίνετε, για έναν άνθρωπο καλογεννημένο, το να ζει ευτυχισμένος δεν είναι ποτέ κάτι πολύπλοκο. Αρκεί να ευθυγραμμίσει το πεπρωμένο του με το πεπρωμένο όλων, όχι με την θέληση της παραίτησης, όπως τόσοι δήθεν σπουδαίοι άντρες, αλλά με την θέληση της ευτυχίας. Μόνο που για την απόκτηση της ευτυχίας χρειάζεται χρόνος. Πολύς χρόνος. Ακόμα και η ευτυχία είναι μια μακροχρόνια υπομονή. Και, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις τρώμε τη ζωή μας για να κερδίσουμε χρήματα, ενώ θα έπρεπε με τα χρήματα να κερδίζουμε το χρόνο μας.

Ω, ξέρω καλά πως οι περισσότεροι πλούσιοι δεν πιάνουν το νόημα της ευτυχίας.”

Albert Camus

La morte heureus.

“Δεν πρέπει ποτέ να κηλιδώνουμε τη ζωή με τα φιλιά ενός σακάτη”

Read Full Post »

“Ποιό είναι το ζητούμενο; Ποιό είναι το ζητούμενο; Επανέλαβέ το δεκαπέντε χιλιάδες φορές, σαν να σφυροκοπάς τον τοίχο. Ποιό είναι το ζητούμενο; Τι είναι αυτή η συμφιλίωση που, όταν δεν υπάρχει, η ζωή παραμένει μια ακατανόητη φάρσα; … Πρέπει να κάνεις κάτι έμφυτο, κάτι που δεν απαιτεί να θυσιαστεί το μολύβι στο χρυσάφι, το σελοφάν στο γυαλί, το λίγο στο πολύ: αντιθέτως, το παράλογο απαιτεί το μολύβι να αξίζει όσο το χρυσάφι, το πολύ να βρίσκεται στο λίγο. Μια αλχημία, ή μια μη ευκλείδιος γεωμετρία, μια εκσυγχρονισμένη απροσδιοριστία για τις νοητικές λειτουργίες και τους καρπούς τους. Και ούτε είναι το θέμα να ανυψωθείς, αυτό είναι παλίο ιδεώδες που το έχει προ πολλού διαψεύσει η ιστορία, ένα μουχλιασμένο καρότο που δεν ξεγελάει ούτε τα γαϊδούρια. Ούτε είναι το θέμα η τελειοποίηση, η μετάγγιση, η σωτηρία, η εκλογή, η ελεύθερη βούληση, η μετάβαση από το α στο ω. Στο ω βρίσκεσαι ήδη. Όλοι βρίσκονται. Η πιστολιά βρίσκεται μέσα στο πιστόλι: μόνο που εσύ πρέπει να τραβήξεις την σκανδάλη και εν τω μεταξύ εσύ κουνάς το χέρι για να σταματήσεις το λεωφορείο ή κάτι τέτοιο.

Πόσο φλυαρεί, πόσο φλυαρεί ο μανιώδης καπνιστής και άσκοπος εξερευνητής των προαστίων…

…Το θέμα όμως είναι πως τα πάντα πάνε κατά διαόλου, στο λέει η ιστορία, και το γεγονός ότι το σκέφτεσαι αντί να το ζεις σου αποδεικνύει ότι όντως όλα πάνε κατά διαόλου, πως έχουμε μπλέξει σε μια ολοκληρωτική δυσαρμονία, μια δυσαρμονία που προσπαθούν να μας την αποκρύψουν όλα μας τα τεχνάσματα: οι κοινωνικές δομές, η ιστορία, ο ιωνικός ρυθμός, η ευθυμία της Αναγέννησης, η επιφανειακή μελαγχολία του ρομαντισμού, κι έτσι προχωρούμε και καλά θα κάνουν να μας αμολήσουν κανένα σκύλο.”

Julio Cortazar

Rayuela

Read Full Post »

We are lonesome animals. We spend all our life trying to be less lonesome. One of our ancient methods is to tell a story begging the listener to say — and to feel — ”Yes, that’s the way it is, or at least that’s the way I feel it.”

John Steinbeck

Well, Ainoshu is still carrying the echoes of Cannery Row. Must read.

Read Full Post »